Documenta 12
Kassel, Duitsland, 16.06/23.09
Entree: € 18, 2-dagenkaart € 27
Daar gaan we dan. Vol verwachting rijden we richting de grauwe stad Kassel, die eens in de vijf jaar opgefleurd wordt door de Documenta, een toonaangevende tentoonstelling op het gebied van hedendaagse kunst.
De Documenta zetelt dit jaar in vier hoofdgebouwen: Museum Fridericianum, de Documentahalle, de Neue Galerie en de Aue-Pavillon. Daarbij is nog een kleine collectie te zien in Schloss Wilhelmhöhe.
De curator van deze twaalfde editie is tentoonstellingmaker Roger M. Buergel en zijn vrouw Ruth Noack (kunsthistoricus). Zij hebben gekozen voor drie thema’s:
• Is modernity our antiquity?
• Wat is bare life?
• What is to be done? Toegespitst op educatie.
De thema's zijn zo ruim te interpreteren dat ik daar verder niets over zeg. Ik vind een thema (en zeker drie) overbodig, het tentoongestelde werk moet de boodschap zelf kunnnen overbrengen.
Eerst naar Museum Fridericianum. De eerste indruk is dat de tentoonstellingruimtes erg donker zijn en dat de uitlegbordjes hoofdzakelijk in het Duits zijn. Gezien het internationale karakter van dit evenement is het vreemd dat de origine van de kunstenaar niet altijd vermeld wordt en niet alles consequent in het Engels vertaald is. Ik ben niet erg onder de indruk.
Uitzondering zijn een portret van Gerhard Richter (‘Betty’) en een installatie van Trisha Brown (‘Floor of the Forest’). Het werk van Richter is echter nogal misplaatst opgehangen tussen twee grote abstracte doeken van Lozano. En daarbij stamt het alweer uit 1977.
Er hangen nog wat schetsen van Brown. Mooi lijnenspel. En ook de fotomontages van Zofia Kulik zijn boeiend.
Door naar de Documenthalle. Die bevat eigenlijk één grote installatie van Cosima von Bonin. Eerst lijkt het of het werk van verschillende kunstenaars is maar door de witte strepen op de vloer wordt het duidelijk dat het hier om één geheel gaat. Trappen, grote knuffelbeesten en hangende doeken. Ik begrijp er niet veel van.
Achterin twee werken van Iñigo Manglano-Ovalle. Die raken me wel. Een prachtig verlichte, mooi gemaakte, radio en een soort grote truck in het donker. In de catalogus lees ik dat de truck een schaal 1:1 replica is van een biologisch-massavernietigingswapenlaboratorium. Gemaakt naar aanleiding van beelden die Colin Powell presenteerde in 2003, beelden die de aanval op Irak rechtvaardigde. Het werk heet heel toepasselijk ‘Phantom Truck’.
De Aue-Pavillon. Wat een chaos zeg. Totaal onoverzichtelijk. Het is een groot open paviljoen waardoor het moeilijk is je op een ding te concentreren. Mooi vind ik de kano opgebouwd uit jerry-cans (‘Dream’) van Romuald Hazoumé. Deze beeldt het verlangen uit van mensen die willen vluchten naar betere oorden, hopend op een tweede kans. Jerry-cans zijn veelgebruikte voorwerpen in Benin en worden gebruikt voor illegale brandstofhandel. Voor de rest is me niet echt veel bijgebleven op deze locatie.
De Neue Galerie. Bij binnenkomst mooie zwart-wit tekeningen van Kerry James Marshall. Verderop werkelijk prachtige werken van Nasreen Mohamedi. Een indiase kunstenares die door hele regelmatige fijne lijntjes met potlood en inkt te zetten een ruimtelijk wereld schept. Het valt me trouwens wel op dat er tijdens deze Documenta erg veel werk van vrouwen is te zien. Een installatie van Sheela Gowda is ook de moeite waard. In een afgesloten ronde ruimte staan acht rechthoekige lage grijs metaalachtige tafels waarop en soort wierook is aangebracht die vervolgens ingebrand is tot as. Patronen lopen door van tafel naar tafel. Het geeft een mooi landschappelijk effect.
Een film van James Coleman gespeeld door Harvey Keitel, een soort Grieks drama, trekt de aandacht. Jammer dat het slecht te verstaan is.
Als laatste naar Schloss Wilhelmhöhe. Op de derde verdieping even omschakelen. Een collectie oude Hollandse meesters. Rembrandt is na twee dagen Documenta 12 toch wel een verademing om naar te kijken.
Of het nou komt door de (voor mij) relatief onbekende kunstenaars, het vele niet-westerse werk wat voor mij, door gebrek aan kennis, niet echt toegankelijk is of door de matige structuur van het tentoongestelde werk, de twaalfde editie van de Documenta is er een die me niet echt zal bijblijven.
Nenke
zaterdag 8 september 2007
zaterdag 18 augustus 2007
skulptuur project muenster
Skulptuur Projecte Münster
Lokatie: de stad Münster, Duitsland
Entree: helemaal gratis
Duurt nog tot 30 september
Zo ik ben ook weer ergens geweest! En wel in Duitsland, in de wonderschone stad Münster.
Eens in de 10 jaar wordt het Sculptuur Project Münster in de gelijknamige stad gehouden.
Dit jaar zijn er 33 internationale kunstenaars uitgenodigd om een project neer te zetten in de openbare ruimte van de stad Münster.
Ik vind het lastig om een bespreking te maken van een soort groepsexpositie omdat de werken erg verschillend zijn en het daardoor een erg lang en vaak ondoordgrondelijk verhaal wordt. Ik zal mijn best doen om daarom een globale indruk van dit project te geven, en enkele projecten uitlichten die mij in het bijzonder aanspreken.
Er zijn dus 33 kunstwerken verspreid door de stad. Een goede en informatieve aanpak om langs de werken te gaan is door de rondleiding te nemen. Dit duurt ongeveer twee uur en is helemaal gratis. Met deze tour wordt je langs de meeste werken in de binnenstad rondgeleid. Er wordt er een en ander aan uitleg gegeven over de werken.
De meeste van deze werken reageren direct op de plaats waar ze staan. Site specific zo te zeggen. Een van de werken die me (na twee weken) nog het meeste is bijgebleven is het werk van Isa Genzken. Haar werk staat naast een kerk in het centrum van de stad.
Het zijn een 20 tal klapstoelen met babypoppen, totaal verminkt. Op en bij deze stoelen waren verknipte parasollen. Een erg vrolijk en kleurrijk geheel, verspreid over het pleintje naast de kerk.
De eerste indruk is vrolijk, maar bij nader inzien gaat het werk over verminkte kinderen. Zonder een overkoepelende bescherming. Erg mooi om zo naast een kerk neer te zetten.
Het materiaalgebruik is van tweedehands afval zoals de stoelen, poppen, parasollen alles met verf besmeurd. Kortom lekker trashy.
Een ander maatschappijkritisch werk van de jongste deelnemer, Tue Greenford, staat aan het meer. Een kunstmeststrooiwagen pompt water uit het meer en sproeit het er met dezelfde kracht weer in terug. Als een mooie fontein. Het water is echter door bepaalde algen niet meer zo schoon. Bovenop de tank staat een kleinere tank met ijzerchloride die af en toe door middel van een slang een druppel toevoegt aan de fontein. Dit spul werkt tegen de algen en behoed het meer voor verdere algengroei, waardoor het water weer zuiverder wordt.
Het laatste werk wat ik jullie allen niet wil onthouden is van Mike Kelly. Hij heeft midden op een binnenplaats een kinderboerderij laten bouwen. Een totaal vreemde installatie op die plaats. Het gebouwtje is rond en in traditionele boeren kleuren geverfd, groen wit en rood, rondom ook allerlei gloeilampen, ware het een soort kermis. Rondom kunnen de ezels, paardjes, kippen en andere vogels lopen. Binnen, in het midden staat een soort oerbeeld van een vrouw, gemaakt van een zout, waar de dieren aan likken.
Bovenin hangen drie projecties (waarvan er een trouwens kapot was) van een landschap en een close-up van een bepaalde steen, ook oersymbolen. Wat mij het meest aansprak aan dit werk was de lokatie, tussen de bebouwing in. De beelden van de projectie en het zoutbeeld in deze kermis maakt het geheel tot een vrij mystieke installatie, waarvan de dieren het geheim misschien weten.
De meeste werken zijn vrij kritisch en op de een of andere manier sociaal geëngageerd. Of ze doen direct een beroep op de plaats waar ze staan. Ik vond het persoonlijk een hele goede en met name goed georganiseerde tentoonstelling. Erg vooruitstrevend is de tentoonstelling niet. Maar de werken die er staan zijn van goede van kwaliteit.
Andere werken buiten de stad zijn beter met de fiets te bereiken. De organisatie heeft ook een fietsverhuur. De afstand vanaf de randstad naar Muenster is ongeveer 2,5 u met de auto. Met de trein misschien wel wat langzamer maar het voordeel is dat je je lekker kan inlezen in de tentoonstelling :-).
Lokatie: de stad Münster, Duitsland
Entree: helemaal gratis
Duurt nog tot 30 september
Zo ik ben ook weer ergens geweest! En wel in Duitsland, in de wonderschone stad Münster.
Eens in de 10 jaar wordt het Sculptuur Project Münster in de gelijknamige stad gehouden.
Dit jaar zijn er 33 internationale kunstenaars uitgenodigd om een project neer te zetten in de openbare ruimte van de stad Münster.
Ik vind het lastig om een bespreking te maken van een soort groepsexpositie omdat de werken erg verschillend zijn en het daardoor een erg lang en vaak ondoordgrondelijk verhaal wordt. Ik zal mijn best doen om daarom een globale indruk van dit project te geven, en enkele projecten uitlichten die mij in het bijzonder aanspreken.
Er zijn dus 33 kunstwerken verspreid door de stad. Een goede en informatieve aanpak om langs de werken te gaan is door de rondleiding te nemen. Dit duurt ongeveer twee uur en is helemaal gratis. Met deze tour wordt je langs de meeste werken in de binnenstad rondgeleid. Er wordt er een en ander aan uitleg gegeven over de werken.
De meeste van deze werken reageren direct op de plaats waar ze staan. Site specific zo te zeggen. Een van de werken die me (na twee weken) nog het meeste is bijgebleven is het werk van Isa Genzken. Haar werk staat naast een kerk in het centrum van de stad.
Het zijn een 20 tal klapstoelen met babypoppen, totaal verminkt. Op en bij deze stoelen waren verknipte parasollen. Een erg vrolijk en kleurrijk geheel, verspreid over het pleintje naast de kerk.
De eerste indruk is vrolijk, maar bij nader inzien gaat het werk over verminkte kinderen. Zonder een overkoepelende bescherming. Erg mooi om zo naast een kerk neer te zetten.
Het materiaalgebruik is van tweedehands afval zoals de stoelen, poppen, parasollen alles met verf besmeurd. Kortom lekker trashy.
Een ander maatschappijkritisch werk van de jongste deelnemer, Tue Greenford, staat aan het meer. Een kunstmeststrooiwagen pompt water uit het meer en sproeit het er met dezelfde kracht weer in terug. Als een mooie fontein. Het water is echter door bepaalde algen niet meer zo schoon. Bovenop de tank staat een kleinere tank met ijzerchloride die af en toe door middel van een slang een druppel toevoegt aan de fontein. Dit spul werkt tegen de algen en behoed het meer voor verdere algengroei, waardoor het water weer zuiverder wordt.
Het laatste werk wat ik jullie allen niet wil onthouden is van Mike Kelly. Hij heeft midden op een binnenplaats een kinderboerderij laten bouwen. Een totaal vreemde installatie op die plaats. Het gebouwtje is rond en in traditionele boeren kleuren geverfd, groen wit en rood, rondom ook allerlei gloeilampen, ware het een soort kermis. Rondom kunnen de ezels, paardjes, kippen en andere vogels lopen. Binnen, in het midden staat een soort oerbeeld van een vrouw, gemaakt van een zout, waar de dieren aan likken.
Bovenin hangen drie projecties (waarvan er een trouwens kapot was) van een landschap en een close-up van een bepaalde steen, ook oersymbolen. Wat mij het meest aansprak aan dit werk was de lokatie, tussen de bebouwing in. De beelden van de projectie en het zoutbeeld in deze kermis maakt het geheel tot een vrij mystieke installatie, waarvan de dieren het geheim misschien weten.
De meeste werken zijn vrij kritisch en op de een of andere manier sociaal geëngageerd. Of ze doen direct een beroep op de plaats waar ze staan. Ik vond het persoonlijk een hele goede en met name goed georganiseerde tentoonstelling. Erg vooruitstrevend is de tentoonstelling niet. Maar de werken die er staan zijn van goede van kwaliteit.
Andere werken buiten de stad zijn beter met de fiets te bereiken. De organisatie heeft ook een fietsverhuur. De afstand vanaf de randstad naar Muenster is ongeveer 2,5 u met de auto. Met de trein misschien wel wat langzamer maar het voordeel is dat je je lekker kan inlezen in de tentoonstelling :-).
zondag 29 juli 2007
Laura Owens, Bonnefanten Maastricht
t/m 19/08/ 2007
Een tentoontelling waar je vrolijk van wordt, al moet het erin geramd! Wat een lichtheid, wat een blije kleurtjes. Alles is opgeruimd. Het is alsof je een dromerig meisje iets te lang op haar kamer hebt laten kleuren.
En ze er ook iets te goed in is geworden. Owens' werk heeft erg veel beeldende kwaliteit, de kleurencombinaties zijn schoon, die in haar ideale werelden van aapjes en bomen en al worden gebruikt. Hoe ze elementen verbeeldt, is grappig en speels. Ze lijkt ook dingen te af te beelden, die ze leuk kan verbeelden, alsof dat haar reden is om een doek te maken. Wat ik een prima reden vind.
Er is ook een ruimte met schetsen. Dit vind ik zelf wel interessant, of boeiend, omdat je daar stukjes schilderij die ze dus ook later, toch wel redelijk in die vorm als op de schets (wat vaak wel doek is maar gewoon niet af en kleiner), gebruikt. ook qua materiaalgebruik zie je hoe ze zit te proberen met materialen.
Door de tentoonstelling heen hangt ook recent werk, nu dat is een slag in het gezicht! Wat een lompheid, niet vrolijk maar hysterisch. Erop staan mythische vogels denk ik en nymfen. Een beetje laat Picasso-achtig, maar dan zonder de onderliggende platruimtellijke constructie. Ook zijn deze beelden veel simpeler in voorstelling; meestal een zoenend koppel afgebeeld, of een paar vogels in een kooi. Ze is nog wel bezig met kleuren op een aparte manier gebruiken maar nu is alles grover en lelijker. Maar ja, het hing zo'n beetje langs de leuke dingen en ik keek er maar omheen, dus met een goed gemoed toog ik huiswaarts.
Een tentoontelling waar je vrolijk van wordt, al moet het erin geramd! Wat een lichtheid, wat een blije kleurtjes. Alles is opgeruimd. Het is alsof je een dromerig meisje iets te lang op haar kamer hebt laten kleuren.
En ze er ook iets te goed in is geworden. Owens' werk heeft erg veel beeldende kwaliteit, de kleurencombinaties zijn schoon, die in haar ideale werelden van aapjes en bomen en al worden gebruikt. Hoe ze elementen verbeeldt, is grappig en speels. Ze lijkt ook dingen te af te beelden, die ze leuk kan verbeelden, alsof dat haar reden is om een doek te maken. Wat ik een prima reden vind.
Er is ook een ruimte met schetsen. Dit vind ik zelf wel interessant, of boeiend, omdat je daar stukjes schilderij die ze dus ook later, toch wel redelijk in die vorm als op de schets (wat vaak wel doek is maar gewoon niet af en kleiner), gebruikt. ook qua materiaalgebruik zie je hoe ze zit te proberen met materialen.
Door de tentoonstelling heen hangt ook recent werk, nu dat is een slag in het gezicht! Wat een lompheid, niet vrolijk maar hysterisch. Erop staan mythische vogels denk ik en nymfen. Een beetje laat Picasso-achtig, maar dan zonder de onderliggende platruimtellijke constructie. Ook zijn deze beelden veel simpeler in voorstelling; meestal een zoenend koppel afgebeeld, of een paar vogels in een kooi. Ze is nog wel bezig met kleuren op een aparte manier gebruiken maar nu is alles grover en lelijker. Maar ja, het hing zo'n beetje langs de leuke dingen en ik keek er maar omheen, dus met een goed gemoed toog ik huiswaarts.
dinsdag 19 juni 2007
Prix de Rome 2007
Prix de Rome 2007
Lokatie: de Appel
Expositie t/m: 1 -8-2007
De Prix de Rome is voor het eerst dit jaar te zien op twee lokaties, de Appel in Amsterdam en in Witte de With in Rotterdam. De tentoonstelling duurt niet zo heel erg lang meer, maar is interessant om te zien.
Zoals Maartje Korstanje schrijft in haar intervieuw met kunstbeeld is het appels met peren vergelijken en dat is het. De Tentoonstelling in de Appel herbergt de finalisten Maartje Korstanje en Sung Hwan Kim. Verder is er het werk te zien van Maaike Schoorel, schilderijen. Pablo Pijnappel, 16mm film. Alon Levin, houtsculptuur.
Eerst over de twee Finalisten in de Appel. Te beginnen met het werk van Maartje Korstanje. Ik kan kort door de bocht zijn en dat doe ik als rechtgeaarde Rotterdammer dan ook maar. Haar werk is prachtig. Het werk was me al opgevallen op de Art Amsterdam, door de trash-achtige manier van werken met goedkope materialen als papier, karton, pur en textiel. In eerste instantie is het beeld rommelig en doet het aan als weer zo’n trash arty achtig werk, maar het is beter.. Het werk heeft echt esthetische kwaliteiten. En is in feite juist niet rommelig en goedkoop maar scherp geconstrueerd. Het is alleen het materiaal wat rommelig en goedkoop aandoet.
De werken zijn een soort dierachtigen, met poten, gewijen, horens en tentakels. Wel een soort dieren die je niet snel tegen zal komen noch in artis noch op de TV. Eerde mythische wezens. Wat dat betreft (inhoudelijk en conceptueel) vind ik haar werk niet zo sterk. Beeldend heeft haar werk een enorme kracht en gun ik haar (als beeldhouwer) de eerste prijs!
Dan het werk van Sung Hwan Kim, een geboren Koreaan die een video installatie met eenmalige performance heeft gemaakt. Het werk is fascinerend, het lijkt een verhaal maar ook weer niet. Het is lastig om uit te leggen, maar een korte poging.
Het videowerk heeft een verhalend karakter met gesproken tekst, een soort voice over van de kunstenaar zelf, zijn verhaal ook. Het is niet echt een lineair verhaal, althans het wordt steeds onderbroken door andere beelden en muziek. Het werk duurt ongeveer een half uur. Tekst muziek en beeld zijn op een hele interessante manier met elkaar verworven.
Het blijft de toeschouwer vasthouden omdat je op de een of andere manier een soort einde verwacht, een soort conclusie.
Aangezien de kunstenaar ooit als wiskunde student is begonnen en daar niet in verder is gegaan omdat hij het vervelend vond dat je altijd naar een uitkomst werkt en die moet oplossen, is dit ook een verhaal zonder einde. Een heel poëtisch, esthetisch en integer werk.
Het werk van de andere kandidaten uit de longlist dat te zien is in de Appel is ook zeer de moeite waard. Ik wijd hier nu verder niet te lang over uit aangezien het allemaal subjectief is en je de reis moet ondernemen nu het nog kan.
Zoals gezegd is de andere helft van de tentoonstelling in Rotterdam in Witte de With. Met een kaartje wat je bij een van de instellingen koopt kan je alletwee de exposities bekijken! Ook is er een mogelijkheid om bij een entreebewijs een treinkaart te kopen met een retourtje Rotterdam – Amsterdam dan wel vice versa.
Gaat dat zien!!! W;-)
P.s. De tentoonstelling van Jonathan Meese vond ik Meesterlijk! Ook lekker Trashy!
Lokatie: de Appel
Expositie t/m: 1 -8-2007
De Prix de Rome is voor het eerst dit jaar te zien op twee lokaties, de Appel in Amsterdam en in Witte de With in Rotterdam. De tentoonstelling duurt niet zo heel erg lang meer, maar is interessant om te zien.
Zoals Maartje Korstanje schrijft in haar intervieuw met kunstbeeld is het appels met peren vergelijken en dat is het. De Tentoonstelling in de Appel herbergt de finalisten Maartje Korstanje en Sung Hwan Kim. Verder is er het werk te zien van Maaike Schoorel, schilderijen. Pablo Pijnappel, 16mm film. Alon Levin, houtsculptuur.
Eerst over de twee Finalisten in de Appel. Te beginnen met het werk van Maartje Korstanje. Ik kan kort door de bocht zijn en dat doe ik als rechtgeaarde Rotterdammer dan ook maar. Haar werk is prachtig. Het werk was me al opgevallen op de Art Amsterdam, door de trash-achtige manier van werken met goedkope materialen als papier, karton, pur en textiel. In eerste instantie is het beeld rommelig en doet het aan als weer zo’n trash arty achtig werk, maar het is beter.. Het werk heeft echt esthetische kwaliteiten. En is in feite juist niet rommelig en goedkoop maar scherp geconstrueerd. Het is alleen het materiaal wat rommelig en goedkoop aandoet.
De werken zijn een soort dierachtigen, met poten, gewijen, horens en tentakels. Wel een soort dieren die je niet snel tegen zal komen noch in artis noch op de TV. Eerde mythische wezens. Wat dat betreft (inhoudelijk en conceptueel) vind ik haar werk niet zo sterk. Beeldend heeft haar werk een enorme kracht en gun ik haar (als beeldhouwer) de eerste prijs!
Dan het werk van Sung Hwan Kim, een geboren Koreaan die een video installatie met eenmalige performance heeft gemaakt. Het werk is fascinerend, het lijkt een verhaal maar ook weer niet. Het is lastig om uit te leggen, maar een korte poging.
Het videowerk heeft een verhalend karakter met gesproken tekst, een soort voice over van de kunstenaar zelf, zijn verhaal ook. Het is niet echt een lineair verhaal, althans het wordt steeds onderbroken door andere beelden en muziek. Het werk duurt ongeveer een half uur. Tekst muziek en beeld zijn op een hele interessante manier met elkaar verworven.
Het blijft de toeschouwer vasthouden omdat je op de een of andere manier een soort einde verwacht, een soort conclusie.
Aangezien de kunstenaar ooit als wiskunde student is begonnen en daar niet in verder is gegaan omdat hij het vervelend vond dat je altijd naar een uitkomst werkt en die moet oplossen, is dit ook een verhaal zonder einde. Een heel poëtisch, esthetisch en integer werk.
Het werk van de andere kandidaten uit de longlist dat te zien is in de Appel is ook zeer de moeite waard. Ik wijd hier nu verder niet te lang over uit aangezien het allemaal subjectief is en je de reis moet ondernemen nu het nog kan.
Zoals gezegd is de andere helft van de tentoonstelling in Rotterdam in Witte de With. Met een kaartje wat je bij een van de instellingen koopt kan je alletwee de exposities bekijken! Ook is er een mogelijkheid om bij een entreebewijs een treinkaart te kopen met een retourtje Rotterdam – Amsterdam dan wel vice versa.
Gaat dat zien!!! W;-)
P.s. De tentoonstelling van Jonathan Meese vond ik Meesterlijk! Ook lekker Trashy!
maandag 14 mei 2007
Large Field Array
Keith Tyson
Museum de Pont in Tilburg
verlengt t/m 1 juli
kaartje 6 euro (vol tarief)
Het is alweer enige tijd geleden dat ik naar mijn favoriete museum de Pont ben geweest. Ik bezocht de tentoonstelling van Keith Tyson (Ulverston, UK,1969) Lagre Field Array.
De recentie is wat dat betreft wederom wat achterhaald. Echter is de tentoonstelling verlengt en voor degene die het nog niet heeft gezien het is fantastisch.
Naar mijn mening is het de beste tentoonstelling die ik in de afgelopen tijden heb gezien. Het werk van Keith Tyson is ronduit overweldigend. Als je de zaal binnenloopt staan er op de grond 300 beelden. Ze staan in een grid. Elk beeld is ongeveer 60x60 cm. de ruimte tussen de beelden is 120 cm. Sommige beelden zijn hoger maar de maatvoering is een meervoud van 60 cm, met een maximale hoogte van 240 cm. Een maat die gerelateerd is aan de menselijke maat (180 cm is de gemiddelde lengte van een man). Een conceptueel uitgangspunt dus.
De uitvoering van de 300 beelden is echter verre van conceptueel, veel meer allegorisch, narratief en vooral heel erg beeldend. Sommige beelden zijn rondweg kitch te noemen. Ze zijn gemaakt met precizie en vakwerk, alles bij elkaar valt de kitcherigheid totaal weg in de installatie.
Large Field Array is afkomstig van het grootste radio astronomisch observatorium op de grens van Amerika en Mexico. Waar meer dan 300 schotels op de ruimte gericht staan.
Als je door het werk heen loopt krijg je in eerste instantie niet door waar het werk over gaat. De beelden zijn te verschillend. Soms zijn er raakvlakken en word het brein geactiveert om een groter verband te ontwaren. Soms lukt het maar dan staat er weer een ander onderwerp wat het verband onderuit lijkt te halen. Er zijn bijvoorbeeld bepaalde plaatsen in het grid die over natuur lijken te gaan. Dan staan er beelden met bloemen en paddestoelen in de buurt van elkaar, dus denk je; 'he ik heb iets door'. Vervolgens staat er een soort machine tussen die waterdamp laat draaien!? Als toeschouwer probeer je de zaak te ordenen en verbanden/structuren bloot te leggen. Sommige beeldelementen komen steeds in een ander werk terug en geven de werken daardoor iets mystieks. Waar gaat het werk over denk je. Een eenduidig antwoord lijkt er niet te zijn, het werk gaat over alles.
Het meest interessante aan het werk is mix tussen concept en figuratie, en het bewijs dat deze mix fantastisch goed werkt. Het werk vraagt ook om een fysiek actieve houding; je moet er tussendoor, omheen en soms op de knieen. Dit betrekt de toeschouwer in de installatie. Kortom een werk waar je niet omheen kunt!
Museum de Pont in Tilburg
verlengt t/m 1 juli
kaartje 6 euro (vol tarief)
Het is alweer enige tijd geleden dat ik naar mijn favoriete museum de Pont ben geweest. Ik bezocht de tentoonstelling van Keith Tyson (Ulverston, UK,1969) Lagre Field Array.
De recentie is wat dat betreft wederom wat achterhaald. Echter is de tentoonstelling verlengt en voor degene die het nog niet heeft gezien het is fantastisch.
Naar mijn mening is het de beste tentoonstelling die ik in de afgelopen tijden heb gezien. Het werk van Keith Tyson is ronduit overweldigend. Als je de zaal binnenloopt staan er op de grond 300 beelden. Ze staan in een grid. Elk beeld is ongeveer 60x60 cm. de ruimte tussen de beelden is 120 cm. Sommige beelden zijn hoger maar de maatvoering is een meervoud van 60 cm, met een maximale hoogte van 240 cm. Een maat die gerelateerd is aan de menselijke maat (180 cm is de gemiddelde lengte van een man). Een conceptueel uitgangspunt dus.
De uitvoering van de 300 beelden is echter verre van conceptueel, veel meer allegorisch, narratief en vooral heel erg beeldend. Sommige beelden zijn rondweg kitch te noemen. Ze zijn gemaakt met precizie en vakwerk, alles bij elkaar valt de kitcherigheid totaal weg in de installatie.
Large Field Array is afkomstig van het grootste radio astronomisch observatorium op de grens van Amerika en Mexico. Waar meer dan 300 schotels op de ruimte gericht staan.
Als je door het werk heen loopt krijg je in eerste instantie niet door waar het werk over gaat. De beelden zijn te verschillend. Soms zijn er raakvlakken en word het brein geactiveert om een groter verband te ontwaren. Soms lukt het maar dan staat er weer een ander onderwerp wat het verband onderuit lijkt te halen. Er zijn bijvoorbeeld bepaalde plaatsen in het grid die over natuur lijken te gaan. Dan staan er beelden met bloemen en paddestoelen in de buurt van elkaar, dus denk je; 'he ik heb iets door'. Vervolgens staat er een soort machine tussen die waterdamp laat draaien!? Als toeschouwer probeer je de zaak te ordenen en verbanden/structuren bloot te leggen. Sommige beeldelementen komen steeds in een ander werk terug en geven de werken daardoor iets mystieks. Waar gaat het werk over denk je. Een eenduidig antwoord lijkt er niet te zijn, het werk gaat over alles.
Het meest interessante aan het werk is mix tussen concept en figuratie, en het bewijs dat deze mix fantastisch goed werkt. Het werk vraagt ook om een fysiek actieve houding; je moet er tussendoor, omheen en soms op de knieen. Dit betrekt de toeschouwer in de installatie. Kortom een werk waar je niet omheen kunt!
woensdag 9 mei 2007
Art Amsterdam 2007
Art Amsterdam 2007.
Rai Amasterdam
9 t/m/13 mei 2007
€ 15,- entree (vol tarief)
Vandaag wilde ik een primeur. Speciaal voor de trouwe blog lezers een verslag van de eerste dag van de Art Amsterdam! De deuren openden voor het gewone publiek rond 17.00 uur. Het was niet al te gek druk dus ik kon lekker kuieren door de rai. Hoewel, kuieren is niet echt het juiste woord. Ik kwam aan rond 18.00 uur en moest om 20.00 weer weg. Dit is geen aanrader want er is te veel om te zien.
Bij binnenkomst was er een boekenstand maar daar heb ik verder niet bij stilgestaan.
In totaal waren er 140 stands. Alle bekende Nederlandse galeries zijn aanwezig. Ook uit het buitenland zijn enkele galeries met goed werk te zien.
Mijn plan was om het beste werk te zoeken. Het viel niet mee. ook omdat ik de namen van de kunstenaars ben vergeten en de bijbehorende galeries. Vrijdag ga ik er nog een keer naar toe en zal ik mijn persoonlijke favoriet laten blijken.
Veel schilderwerk is er te zien. Monochromen en abstract geometrische werken zijn ruim vertegenwoordigd. Ook zijn er veel tekeningen en fotografien. Voor elk wat wils zou ik zeggen. Het leuke is dat er naast bekende en gevestigde kunstenaars ook een aantal jonge en aanstormende talenten tentoon worden gesteld. Zo werd vandaag ook de winnaar van de Thieme Art Award uitgerijkt maar wie die gewonnen heeft.... ik was er alweer vandoor dus kijk gerust op de website van de beurs, of nog beter op de beurs zelf!
****
Rai Amasterdam
9 t/m/13 mei 2007
€ 15,- entree (vol tarief)
Vandaag wilde ik een primeur. Speciaal voor de trouwe blog lezers een verslag van de eerste dag van de Art Amsterdam! De deuren openden voor het gewone publiek rond 17.00 uur. Het was niet al te gek druk dus ik kon lekker kuieren door de rai. Hoewel, kuieren is niet echt het juiste woord. Ik kwam aan rond 18.00 uur en moest om 20.00 weer weg. Dit is geen aanrader want er is te veel om te zien.
Bij binnenkomst was er een boekenstand maar daar heb ik verder niet bij stilgestaan.
In totaal waren er 140 stands. Alle bekende Nederlandse galeries zijn aanwezig. Ook uit het buitenland zijn enkele galeries met goed werk te zien.
Mijn plan was om het beste werk te zoeken. Het viel niet mee. ook omdat ik de namen van de kunstenaars ben vergeten en de bijbehorende galeries. Vrijdag ga ik er nog een keer naar toe en zal ik mijn persoonlijke favoriet laten blijken.
Veel schilderwerk is er te zien. Monochromen en abstract geometrische werken zijn ruim vertegenwoordigd. Ook zijn er veel tekeningen en fotografien. Voor elk wat wils zou ik zeggen. Het leuke is dat er naast bekende en gevestigde kunstenaars ook een aantal jonge en aanstormende talenten tentoon worden gesteld. Zo werd vandaag ook de winnaar van de Thieme Art Award uitgerijkt maar wie die gewonnen heeft.... ik was er alweer vandoor dus kijk gerust op de website van de beurs, of nog beter op de beurs zelf!
****
zondag 6 mei 2007
Leve de Schilderkunst!
terug naar de figuur
Kunsthal Rotterdam tot 6 mei
De expositie had als thema de afbeelding van de mensfiguur. Er waren veel internationaal bekende schilders te bewonderen zoals Lucian Freud, James Currin en Neo Rauch. Ook was er veel ruimte voor toonaangevende nederlandse schilders. Wat dat betreft dus zeker de moeite waard, om te gaan kijken.
De tentoonstelling is ingedeeld in thema's, zoals 'intieme momenten', 'de onbeschaamde blik', 'op de huid'. Per thema was er een inleidende tekst voorhanden. Naar mijn mening, bedoeld om het getoonde werk in hapklare brokken voor te schotelen; je kan nou niet zeggen, dat het werk van Kiki Lamers en Lucian Freud veel met elkaar van doen heeft. Toch viel hun werk onder het thema 'de onbeschaamde blik'. Dus voor mij was het beter, die thema's te vergeten, die irriteerden alleen maar.
Een werk wat indruk op me maakte, was Big Wet Head van Ena Swansea. Er staat alleen een vrouwenhoofd op, daar niet van, maar hoe de kleuren naar voren komen op het doek is toch wel lekker. De ondergrond is grijs en daarin of daarop komen de helderste kleuren in mond neus lippen naar voren. Het is ook lekker geschilderd: het lijkt allemaal een laag nat in nat.
Er was ook een hoekje Maatschappij kritische blik. Hier was werk te zien met irak of fundamentalisme of gewoon moslims als onderwerp. Een epoxy-schilderijtje met erop Linsay England, duim omhoog, dat soort dingen. Ik had het niet zo op dit soort werk. Madonna van Bos en Lommer van Sarah van der Heide: alleen de titel al. Lekker subtiel. Erop afgebeeld zie je een meisje met een hoofddoek, met een soort duizend en een nacht achtergrond. Nog abonimabel in de details ook.
Rob Birza toont een menigte gezeten moslim-mannen, misschien in een moskee. De contouren zijn rood geschilderd en ze kijken allemaal scheel. Dit afgewerkt met een stoffen lijst met patroon erop van het afrikaanderplein. De lijst vond ik dan nog wel een leuk ideetje, maar de kwaliteit van deze werken en hoe ze met zo'n toch beladen thema omgaan: ik vind het zielig.
Dat je ook geen 'maatschappijkritische blik' nodig hebt om een goed schilderij te maken, bewijst Sidi el Karchi. Het is een meer dan levensgroot zelfportret, in een bozige afstandelijke houding met capuchon. Het is er strak in tekening en ook geschilderd, op een vrij grof canvas. Dat strakke is niet een stijl waar ik normaal erg op val; misschien kwam het door het gelodder van net, maar het paste ook bij de koelheid van de blik en de diepblauwe achtergrond. Op ander werk van Karchi vult hij de strakheid ook anders in, het kleurgebruik is steeds heel sterk.
Al met al was het toch wel een kijkshow. Genoeg te zien, ik denk dat ik een vijfde hier besproken heb. Je ziet in ieder geval de meest uiteenlopende manieren om de mens in verf te vatten, met een leuk themasausje eroverheen.
Abonneren op:
Reacties (Atom)