Prix de Rome 2007

Prix de Rome 2007
Lokatie: de Appel
Expositie t/m: 1 -8-2007

De Prix de Rome is voor het eerst dit jaar te zien op twee lokaties, de Appel in Amsterdam en in Witte de With in Rotterdam. De tentoonstelling duurt niet zo heel erg lang meer, maar is interessant om te zien.
Zoals Maartje Korstanje schrijft in haar intervieuw met kunstbeeld is het appels met peren vergelijken en dat is het. De Tentoonstelling in de Appel herbergt de finalisten Maartje Korstanje en Sung Hwan Kim. Verder is er het werk te zien van Maaike Schoorel, schilderijen. Pablo Pijnappel, 16mm film. Alon Levin, houtsculptuur.

Eerst over de twee Finalisten in de Appel. Te beginnen met het werk van Maartje Korstanje. Ik kan kort door de bocht zijn en dat doe ik als rechtgeaarde Rotterdammer dan ook maar. Haar werk is prachtig. Het werk was me al opgevallen op de Art Amsterdam, door de trash-achtige manier van werken met goedkope materialen als papier, karton, pur en textiel. In eerste instantie is het beeld rommelig en doet het aan als weer zo’n trash arty achtig werk, maar het is beter.. Het werk heeft echt esthetische kwaliteiten. En is in feite juist niet rommelig en goedkoop maar scherp geconstrueerd. Het is alleen het materiaal wat rommelig en goedkoop aandoet.
De werken zijn een soort dierachtigen, met poten, gewijen, horens en tentakels. Wel een soort dieren die je niet snel tegen zal komen noch in artis noch op de TV. Eerde mythische wezens. Wat dat betreft (inhoudelijk en conceptueel) vind ik haar werk niet zo sterk. Beeldend heeft haar werk een enorme kracht en gun ik haar (als beeldhouwer) de eerste prijs!

Dan het werk van Sung Hwan Kim, een geboren Koreaan die een video installatie met eenmalige performance heeft gemaakt. Het werk is fascinerend, het lijkt een verhaal maar ook weer niet. Het is lastig om uit te leggen, maar een korte poging.
Het videowerk heeft een verhalend karakter met gesproken tekst, een soort voice over van de kunstenaar zelf, zijn verhaal ook. Het is niet echt een lineair verhaal, althans het wordt steeds onderbroken door andere beelden en muziek. Het werk duurt ongeveer een half uur. Tekst muziek en beeld zijn op een hele interessante manier met elkaar verworven.
Het blijft de toeschouwer vasthouden omdat je op de een of andere manier een soort einde verwacht, een soort conclusie.
Aangezien de kunstenaar ooit als wiskunde student is begonnen en daar niet in verder is gegaan omdat hij het vervelend vond dat je altijd naar een uitkomst werkt en die moet oplossen, is dit ook een verhaal zonder einde. Een heel poëtisch, esthetisch en integer werk.

Het werk van de andere kandidaten uit de longlist dat te zien is in de Appel is ook zeer de moeite waard. Ik wijd hier nu verder niet te lang over uit aangezien het allemaal subjectief is en je de reis moet ondernemen nu het nog kan.
Zoals gezegd is de andere helft van de tentoonstelling in Rotterdam in Witte de With. Met een kaartje wat je bij een van de instellingen koopt kan je alletwee de exposities bekijken! Ook is er een mogelijkheid om bij een entreebewijs een treinkaart te kopen met een retourtje Rotterdam – Amsterdam dan wel vice versa.

Gaat dat zien!!! W;-)

P.s. De tentoonstelling van Jonathan Meese vond ik Meesterlijk! Ook lekker Trashy!