>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Leve de Schilderkunst!
terug naar de figuur
Kunsthal Rotterdam tot 6 mei










De expositie had als thema de afbeelding van de mensfiguur. Er waren veel internationaal bekende schilders te bewonderen zoals Lucian Freud, James Currin en Neo Rauch. Ook was er veel ruimte voor toonaangevende nederlandse schilders. Wat dat betreft dus zeker de moeite waard, om te gaan kijken.

De tentoonstelling is ingedeeld in thema's, zoals 'intieme momenten', 'de onbeschaamde blik', 'op de huid'. Per thema was er een inleidende tekst voorhanden. Naar mijn mening, bedoeld om het getoonde werk in hapklare brokken voor te schotelen; je kan nou niet zeggen, dat het werk van Kiki Lamers en Lucian Freud veel met elkaar van doen heeft. Toch viel hun werk onder het thema 'de onbeschaamde blik'. Dus voor mij was het beter, die thema's te vergeten, die irriteerden alleen maar.

Een werk wat indruk op me maakte, was Big Wet Head van Ena Swansea. Er staat alleen een vrouwenhoofd op, daar niet van, maar hoe de kleuren naar voren komen op het doek is toch wel lekker. De ondergrond is grijs en daarin of daarop komen de helderste kleuren in mond neus lippen naar voren. Het is ook lekker geschilderd: het lijkt allemaal een laag nat in nat.

Er was ook een hoekje Maatschappij kritische blik. Hier was werk te zien met irak of fundamentalisme of gewoon moslims als onderwerp. Een epoxy-schilderijtje met erop Linsay England, duim omhoog, dat soort dingen. Ik had het niet zo op dit soort werk. Madonna van Bos en Lommer van Sarah van der Heide: alleen de titel al. Lekker subtiel. Erop afgebeeld zie je een meisje met een hoofddoek, met een soort duizend en een nacht achtergrond. Nog abonimabel in de details ook.
Rob Birza toont een menigte gezeten moslim-mannen, misschien in een moskee. De contouren zijn rood geschilderd en ze kijken allemaal scheel. Dit afgewerkt met een stoffen lijst met patroon erop van het afrikaanderplein. De lijst vond ik dan nog wel een leuk ideetje, maar de kwaliteit van deze werken en hoe ze met zo'n toch beladen thema omgaan: ik vind het zielig.

Dat je ook geen 'maatschappijkritische blik' nodig hebt om een goed schilderij te maken, bewijst Sidi el Karchi. Het is een meer dan levensgroot zelfportret, in een bozige afstandelijke houding met capuchon. Het is er strak in tekening en ook geschilderd, op een vrij grof canvas. Dat strakke is niet een stijl waar ik normaal erg op val; misschien kwam het door het gelodder van net, maar het paste ook bij de koelheid van de blik en de diepblauwe achtergrond. Op ander werk van Karchi vult hij de strakheid ook anders in, het kleurgebruik is steeds heel sterk.

Al met al was het toch wel een kijkshow. Genoeg te zien, ik denk dat ik een vijfde hier besproken heb. Je ziet in ieder geval de meest uiteenlopende manieren om de mens in verf te vatten, met een leuk themasausje eroverheen.