Large Field Array

Keith Tyson
Museum de Pont in Tilburg
verlengt t/m 1 juli
kaartje 6 euro (vol tarief)

Het is alweer enige tijd geleden dat ik naar mijn favoriete museum de Pont ben geweest. Ik bezocht de tentoonstelling van Keith Tyson (Ulverston, UK,1969) Lagre Field Array.
De recentie is wat dat betreft wederom wat achterhaald. Echter is de tentoonstelling verlengt en voor degene die het nog niet heeft gezien het is fantastisch.
Naar mijn mening is het de beste tentoonstelling die ik in de afgelopen tijden heb gezien. Het werk van Keith Tyson is ronduit overweldigend. Als je de zaal binnenloopt staan er op de grond 300 beelden. Ze staan in een grid. Elk beeld is ongeveer 60x60 cm. de ruimte tussen de beelden is 120 cm. Sommige beelden zijn hoger maar de maatvoering is een meervoud van 60 cm, met een maximale hoogte van 240 cm. Een maat die gerelateerd is aan de menselijke maat (180 cm is de gemiddelde lengte van een man). Een conceptueel uitgangspunt dus.
De uitvoering van de 300 beelden is echter verre van conceptueel, veel meer allegorisch, narratief en vooral heel erg beeldend. Sommige beelden zijn rondweg kitch te noemen. Ze zijn gemaakt met precizie en vakwerk, alles bij elkaar valt de kitcherigheid totaal weg in de installatie.
Large Field Array is afkomstig van het grootste radio astronomisch observatorium op de grens van Amerika en Mexico. Waar meer dan 300 schotels op de ruimte gericht staan.
Als je door het werk heen loopt krijg je in eerste instantie niet door waar het werk over gaat. De beelden zijn te verschillend. Soms zijn er raakvlakken en word het brein geactiveert om een groter verband te ontwaren. Soms lukt het maar dan staat er weer een ander onderwerp wat het verband onderuit lijkt te halen. Er zijn bijvoorbeeld bepaalde plaatsen in het grid die over natuur lijken te gaan. Dan staan er beelden met bloemen en paddestoelen in de buurt van elkaar, dus denk je; 'he ik heb iets door'. Vervolgens staat er een soort machine tussen die waterdamp laat draaien!? Als toeschouwer probeer je de zaak te ordenen en verbanden/structuren bloot te leggen. Sommige beeldelementen komen steeds in een ander werk terug en geven de werken daardoor iets mystieks. Waar gaat het werk over denk je. Een eenduidig antwoord lijkt er niet te zijn, het werk gaat over alles.
Het meest interessante aan het werk is mix tussen concept en figuratie, en het bewijs dat deze mix fantastisch goed werkt. Het werk vraagt ook om een fysiek actieve houding; je moet er tussendoor, omheen en soms op de knieen. Dit betrekt de toeschouwer in de installatie. Kortom een werk waar je niet omheen kunt!