Laura Owens, Bonnefanten Maastricht

t/m 19/08/ 2007

Een tentoontelling waar je vrolijk van wordt, al moet het erin geramd! Wat een lichtheid, wat een blije kleurtjes. Alles is opgeruimd. Het is alsof je een dromerig meisje iets te lang op haar kamer hebt laten kleuren.

En ze er ook iets te goed in is geworden. Owens' werk heeft erg veel beeldende kwaliteit, de kleurencombinaties zijn schoon, die in haar ideale werelden van aapjes en bomen en al worden gebruikt. Hoe ze elementen verbeeldt, is grappig en speels. Ze lijkt ook dingen te af te beelden, die ze leuk kan verbeelden, alsof dat haar reden is om een doek te maken. Wat ik een prima reden vind.

Er is ook een ruimte met schetsen. Dit vind ik zelf wel interessant, of boeiend, omdat je daar stukjes schilderij die ze dus ook later, toch wel redelijk in die vorm als op de schets (wat vaak wel doek is maar gewoon niet af en kleiner), gebruikt. ook qua materiaalgebruik zie je hoe ze zit te proberen met materialen.

Door de tentoonstelling heen hangt ook recent werk, nu dat is een slag in het gezicht! Wat een lompheid, niet vrolijk maar hysterisch. Erop staan mythische vogels denk ik en nymfen. Een beetje laat Picasso-achtig, maar dan zonder de onderliggende platruimtellijke constructie. Ook zijn deze beelden veel simpeler in voorstelling; meestal een zoenend koppel afgebeeld, of een paar vogels in een kooi. Ze is nog wel bezig met kleuren op een aparte manier gebruiken maar nu is alles grover en lelijker. Maar ja, het hing zo'n beetje langs de leuke dingen en ik keek er maar omheen, dus met een goed gemoed toog ik huiswaarts.